Het begint bijna een jaarlijkse gewoonte te worden: in mei gaan we voor het 4-daagse congres voor trainers in de Verenigde Staten. Het is nu de 7e dat ik daar als spreker mag staan. Maar het is zeker geen routine: elke keer word je proposal gereviewd en van de 15.000 indieners, is er plaats voor 300 mensen.
Spreker op het USA congres
Ik was blij weer geselecteerd te zijn, met een leuk onderwerp: hoe een AI Avatar van een trainer te maken en uit te rollen. Toen ik het voorstel schreef in de zomer van 2025 was dit ook een nieuw onderwerp voor mij, maar ik ben er mee aan de slag gegaan en heb zelf een AI Avatar van mijzelf als trainer gebouwd en getest. Ik kon dus in mei hiermee andere trainers inspireren.
Ik kom sinds 2015 op dit congres, het grootste ter wereld met zo’n 10.000 bezoekers uit de hele wereld. Ik ben er in 2016, 2017, 2018, 2023, 2024 en 2025 geweest als spreker. Het congres is ieder jaar op een andere plek in de USA en dit jaar was het in Los Angeles. Heel gaaf om daarheen te gaan!
Lowlands delegatie
Normaal gesproken gaan we met een groep van zo’n 40-50 Nederlanders en Belgen. We noemen onszelf de Lowlands delegatie, inmiddels zijn hebben zich ook gezellige Engelsen en Arubanen aangesloten! Het klinkt formeel en sjiek een ‘delegatie’, maar zo wordt het door de ATD genoemd (Association for Talent Development), de organisatie van dit congres. Het heeft als voordeel dat je dan korting krijgt als deelnemer en je krijgt leuke extra’s aangeboden (een lunch, een tafel in de Global Village, waar je alle 30! Andere delegaties kan ontmoeten, zoals Japan, Brazilië, Italië of China.
Dit jaar was onze delegatie aanmerkelijk kleiner (20 personen) en dat had te maken met 2 zaken: de mondiale onrust en de rol van de USA hierin. En dat de mensen uit onze delegatie die ook een voorstel hadden ingediend voor 2026, niet zijn geselecteerd. Ik was de enige Nederlander die mocht spreken, wat ik ook wel opvallend vond!
Landen in Los Angeles
We verlieten de boot half mei om naar Los Angeles te vliegen. We zaten in een AirBNB, in een rustige wijk in Los Angeles, op 20 minuten lopen van het Los Angeles Convention Center waar het congres was. En we hadden een auto gehuurd en die kon achter het huis op een afgesloten parkeerplaats geparkeerd worden, waar we heel blij mee waren.
We komen altijd wat eerder aan in de USA, om te wennen aan de jetlag en zeker in Los Angeles is dat belangrijk: er was 10 uur tijdverschil met Griekenland. Dus je wordt heel vroeg wakker en om meteen in het ritme te komen, is het belangrijk om jezelf bezig te houden en tot 21.00u proberen niet te gaan slapen (hooguit om 15.00u even 1 of 2 uur). En bezig houden kun je jezelf prima in Los Angeles!
Griffith Observatory
Dit publieksobservatorium ligt op een geweldig punt in Los Angeles, bovenop een berg en het vanaf de terrassen kijk je uit over Downtown LA. Het opende in mei 1935 en is gratis toegankelijk. Je kunt via telescopen buiten de stad bekijken en binnen zie je tentoonstellingen die uitleg geven over het heelal en onze zon. Het leukste vonden wij de rij met alle planeten uitgebeeld en van iedere planeet de kenmerken (hoe groot, hoe zwaar, welke samenstelling van materialen, etc).
‘Hollywood’ sign
En uiteraard is het bord met Hollywood een must-do in Los Angeles.
Wist je trouwens dat dit in 1923 geen eerbetoon aan de filmindustrie was, maar een enorme reclame voor een luxe vastgoedproject in de heuvels boven Los Angeles! De letters verwezen naar de wijkontwikkeling Hollywoodland. Los Angeles Times-uitgever Harry Chandler liet het bord bouwen als billboard voor zijn vastgoedproject. Het kostte toen ongeveer 21.000 dollar, een enorm bedrag voor die tijd.
De oorspronkelijke bedoeling was dat het gigantische reclamebord maar zo’n 18 maanden zou blijven staan.
In 1949 werd het bord opgeknapt en werd het laatste deel, LAND, verwijderd. Vanaf dat moment verwees het niet meer naar een woonwijk, maar naar Hollywood zelf: de plek, de filmwereld en de droom van beroemd worden. In de jaren zeventig was het Hollywood Sign zwaar vervallen. In 1973 kreeg het de status van Los Angeles Cultural Historical Monument. Daarna werd het in 1978 helemaal opnieuw opgebouwd, met geld van bekende donateurs en celeberties die elk een letter sponsorden
Mulholland Drive
Het is heerlijk rondrijden in de heuvels van Hollywood, zeker op Mullholland Drive. Deze lange weg slingert over de kam van de Hollywood Hills en de Santa Monica Mountains, langs de luxe huizen rijden met mooi uitzicht op de heuvels.
Het bijzondere is dat je hier de glamour van LA voelt, maar tegelijk ook ziet hoe ruig en droog het landschap rondom de stad eigenlijk is. De weg is vernoemd naar William Mulholland, de ingenieur die met zijn aquaduct het water naar Los Angeles bracht en daarmee de groei van de stad mogelijk maakte.
Misschien is dat wel wat Mulholland Drive zo fascinerend maakt: je rijdt letterlijk langs de rand van de droom die Los Angeles heet.
Santa Monica beach
Wij zijn al een paar keer eerder in Los Angeles geweest samen. En Santa Monica beach vinden we een geweldig plek! Een mooi strand, leuke restaurants, dus we zijn er weer heen gereden, mooie zonsondergang..
Venice Canals
Vlakbij ligt Venice Beach, bekend om de sportfanaten en hippie achtige sfeer. Achter dit strand is een leuke woonwijk, een oase van rust met smalle kanalen, witte bruggetjes, palmbomen, kleurrijke huizen, kleine bootjes en veel groen.
De wijk is ontstaan uit de droom van projectontwikkelaar Abbot Kinney, die begin twintigste eeuw een soort “Venice of America” wilde bouwen. Zijn idee: een elegante badplaats geïnspireerd op Venetië in Italië, compleet met kanalen, gondels, bruggen, hotels, pieren en een vleugje Europese romantiek. Op 4 juli 1905 opende Venice of America als resortbestemming,
Voor 1900 was dit gebied vooral moeras en wetlands. Abbot Kinney zag er geen probleem in, maar een kans: hij wilde het omvormen tot een cultureel resort en amusementsoord aan zee.
En zoals het daarna gaat: het bloeide op, ging in verval, werd grotendeels gedempt en er bleven nog maar 6 waterkanalen over. Tussen 1991 en 1993 liet de stad Los Angeles de resterende Venice Canals restaureren. De kanalen werden verdiept, er kwamen nieuwe muren, stoepen en beplanting langs het water. Daardoor veranderde de buurt van verwaarloosd historisch restant in een geliefde en dure woonwijk.
Marina del Rey
Uiteraard moeten wij altijd even bootjes kijken als we in een ander land of andere stad zijn 😉. In Los Angeles is dat de grote jachthaven van Marina del Rey. De haven heeft volgens de officiële tourism board meer dan 5.000 boten in allerlei soorten en maten. De naam betekent letterlijk zoiets als “haven van de koning”. Dat klinkt chic, en eerlijk gezegd past dat ook wel bij de sfeer: Marina del Rey het is wat minder toeristisch dan Santa Monica, maar juist relaxed en wat exclusiever.
Start of the Conference
En na een paar dagen ‘landen’ in Los Angeles, kwam de ochtend dat het congres ging starten. Ik liep naar het Los Angeles Convention Center toe. We waren nog niet in downtown LA geweest, maar vooral in de groene en heuvelachtige wijken rondom LA. Dus het was even slikken om in de ‘concrete jungle’ van de binnenstad te zijn. Ook omdat de binnenstad grondig wordt verbouwd voor de Olympische spelen van 2028. Dus overal hijskranen en omleidingen. En zeker als je de ingang wilt zoeken van zo’n groot congrescentrum, dat ook nog eens naast het Los Angeles Lakers basketstadion ligt, zit je niet te wachten op lang lopen in omleidingen!
Maar ik was gearriveerd, mijn sprekerspas opgehaald en naar de Global Village gegaan, want daar verzamelden we als 20 Nederlanders en Belgen! Heel leuk om iedereen weer te zien!
Het congres had 3 grote thema’s: AI technologie voor leren en ontwikkelen (uiteraard), hoe blijven we de mens centraal houden in trainingen en leiderschap (zowel persoonlijk als programma’s om managers te ondersteunen).
Ik heb veel leuke sessies gezien in die 4 dagen net als vorig jaar, heb ik al mijn lessons learned verzameld en deze gedeeld met Nederlandse vakgenoten in een 1,5 uur online trainingen in samenwerking met NOBTRA. Er was plek voor 100 L&D-ers en ik kreeg veel leuke reacties!
Mijn workshop over de AI Avatar van de trainer
Het congres is van zondag tot en met woensdag en op maandag om 15.00u was mijn sessie over de AI Avatar. Ik had een zaal voor 500 personen, dus er werd een grote groep verwacht die dit thema interessant vond! Ik heb eerder zalen gehad van 300 of 400 deelnemers en nu 500 vakgenoten.
Samen met Gilles en Bob hebben we op de stoelen mijn visitekaartje gelegd, ik had er 500 laten drukken in Griekenland en in de koffer meegenomen. Want het is altijd handig als mensen achteraf in hun tas het kaartje vinden en bedenken: ‘ik wil deze dame nog wel een keer mailen, een vraag stellen of met haar samenwerken’. Het leuke is dat er ook een groep Nederlanders/Belgen/Engelsen en Arubanen kwam binnenlopen een kwartier van te voren, dat is heel fijn, om support te krijgen van onze eigen delegatie!
De sessie verliep goed, het werd opgenomen, zowel beeld als geluid, dus er was ook een groep online deelnemers. Het was voor het eerst dat ik deze sessie gaf, ik had nog niet in Nederland mijn AI Avatar gedeeld in het openbaar. De groep kon in de congres app een Canvas downloaden van 1 pagina waar ik met hen 10 stappen doorliep hoe je een AI Avatar van een trainer kon bouwen. Vanaf de start (‘The Why’, welke voordelen heeft het), tot technisch (welke 7 tools heb ik gebruikt) tot en met implementatie (testen door een gebruikersgroep, plaatsen op je website).
Ik kreeg veel leuke reacties na afloop en een aantal partijen kwam gaf aan hierover verder te willen praten met mij, dus ik ben bezig om deze meetings op te zetten. Benieuwd of hier opdrachten of samenwerking uit voort kunnen komen!
Time to say goodbye
Ik kwam op het congres vakgenoten tegen uit het buitenland die inmiddels nu 7 jaar iedere keer ontmoet op dit congres. Zij herkennen mij en ik hen en we maken een praatje of gaan even lunchen op het congres. Koko uit Japan, Joe uit Canada, JD uit de USA, Amy uit de USA, Heather uit Australië. Het zijn vaak sprekers, ik ga naar hun sessie toe en zij komen bij mij langs. Echt heel leuk!
En na 4 dagen die voorbij vlogen, was het ook tijd om afscheid te nemen van onze Lowlands delegatie. We hadden in de tussentijd ook etentjes samen gedaan, lunches en samen naar de sessies gelopen en bijgepraat. De dinsdagavond zijn we met z’n allen nog gaan eten in Santa Monica beach, het was All you can eat Taco Night en Happy Hour for cocktails, dus we werd een gezellige avond 😉
Waymo: zelfrijdende auto’s
We hadden ze al door Los Angeles heen zien rijden in de 4 dagen congres: zelfrijdende taxi’s. Het bedrijf Waymo (ooit gestart door Google) biedt deze aan, je kunt ze via een app oproepen en de auto (zonder bestuurder dus) parkeert voor je neus en brengt je door heel Los Angeles heen. Samen met 2 vakgenoten (Sophie en Robert) wilden wij dit weleens proberen. Dus we huurden een Waymo en daar kwam de auto aanrijden. We stapten in, gewoon een 3 kilometer ritje door de stad was het plan.
Ik zat naast de onzichtbare bestuurder en zag het stuur bewegen, het remmen voor stoplichten en voetgangers. Ik dacht het wat gevaarlijk zou voelen, maar de Waymo rijdt zo rustig en laat ook via een scherm zijn route zien, zegt wat hij gaat doen (we zijn er bijna, we zoeken zo een plaats om te parkeren’) dat het prima werkt. Een leuke ervaring! Ik heb verschillende filmpjes gemaakt voor en na de rit en vooral tijdens de rit:
Chicago, here we come!
Ik zou de week erop naar Aruba gaan vanuit Los Angeles om daar 6 dagen training te geven bij telecombedrijf SETAR. Ik had Christel Croes, de Training Manager, 3 jaar geleden op het congres ontmoet in New Orleans. Zij kwam naar mijn sessie, haar manager Sonia was een jaar eerder bij mijn sessie geweest, en zij: ik zou met je verder willen praten over je sessie, want wij kunnen ook Train de Trainers gebruiken voor onze callcenter trainers. Zo startte de samenwerking in 2025 toen in vanuit het ATD Congres in Washington naar Aruba vloog en daar 4 dagen training kwam geven over Train de Trainer en ook voor een aantal groepen collega’s over AI (gebruik van ChatGPT in je werk).
Dat verliep zo fijn, dat ik dit jaar weer uitgenodigd ben, nu voor 6 dagen training geven op Aruba, namelijk nog een groep Train de Trainer en nog meer groepen AI training.
Je kunt vanuit Los Angeles niet rechtstreeks vliegen op Aruba, er is een tussenstop nodig via Dallas, Washington, Miami of Chicago). En omdat we 5 dagen hadden voordat de trainingen startten op Aruba, zagen we dit als een kans om Chicago te gaan ontdekken!
Gilles was hier 25 jaar geleden geweest voor mijn werk en had goede herinneringen aan het Palmer House Hotel waar hij verbleef en het Miller’s Pub waar hij heerlijk had gegeten. En ik was in 1998 en 2016 een paar dagen in Chicago geweest, voor studie en voor werk, maar zou graag nog een keer de stad als toerist zien. Dus we ging naar Chicago toe. Vanaf het vliegveld reden we in de huurauto naar het centrum van de stad, het was begin van de avond en je zag bij het rijden naar downtown meteen waar Chicago bekend om is: Skyscrapers!
Palmer House Hotel
We hadden 2 nachten in het sjieke Palmer House Hotel gereserveerd. Een mooi nostalgisch hotel waar we vanaf de 12e verdieping een mooi uitzicht hadden over de stad. Het hotel stamt uit de 19e eeuw en heeft altijd die sfeer bewaard, dus het zit vol Italiaans marmer en mozaiken. Voor de lobby lopen toeristen ook naar binnen, die lijkt meer als een paleiszaal dan als een hotelhal: hoge plafonds, kroonluchters, trappen en een rijk beschilderd plafond.
En in Miller’s Pub, die naast het hotel zit, hebben we heerlijk gegeten.
Toen we in de lift stonden sprak een Amerikaan ons aan, wat we gingen doen als toerist in Chicago. Hij zei, zeker de Architecture River Cruise doen. Ik ging dat opzoeken en er bleek een rondvaart door Chicago te gaan, waarbij een gids alles vertelde over de stad en met name de beroemde skyline en wolkenkrabbers die daar stonden.
Dat leek ons wel wat, dus we boekten een river cruise en het was geweldig! Terwijl je tussen de torenhoge gebouwen doorvaarden, vertelde een gids hoe die gebouwen tot stand waren gekomen, het fundament, specifieke onderdelen die je op het gebouw kon zien. Maar ook over de tot stand komen van deze stad, de huizen, de inwoners. Het was heel interessant!
Het leuke van de Skyline van Chicago vind ik trouwens dat je niet alleen moderne zilveren toren ziet, maar ook de klassieke 19e eeuwse grote warenhuizen of kantoren. Een leuke combinatie naast elkaar.
The Bean
Dit is een modern beeld in Chicago en een icoon geworden van de stad. De officiële naam is Cloud Gate. Tijdens de bouw zagen Chicagoans de vorm van het kunstwerk en begonnen ze het al snel “The Bean” te noemen. De officiële naam kwam later, maar de bijnaam bleef veel sterker hangen.
Het beeld is enorm: ongeveer 10 meter hoog, 20 meter lang en 13 meter breed. Het bestaat uit hoogglans gepolijst roestvrij staal en weegt rond de 110 ton. Het is gemaakt van 168 roestvrijstalen platen die zo zijn gelast en gepolijst dat je bijna geen naden ziet.
Het werkt als een enorme spiegel: je ziet de skyline van Chicago, de lucht, de wolken, het park én jezelf vervormd terug. En uiteraard voor veel mensen de perfectie selfie plek 😉
The Loop
Een andere attractie is het metro systeem in Chicago, The Loop! We kochten een kaartje en stapten in en je rijdt mooi de stad rond, boven de grond en soms onder de grond. Schrik niet van de herre van de video hieronder:
En dat was handig om te doen, want Chicago heeft inmiddels 2,7 miljoen inwoners, is een grote stad geworden! En voor de training in Aruba had ik nog een set aan gekleurde enveloppen en gekleurd papier nodig om een aantal oefeningen te doen. Dus we moesten op zoek naar een gespecialiseerde winkel waar ze dit verkochten. Het werd de winkel ‘Paper Source’ en voor de deur stopte de metro. Vlakbij was ook een Staples Printing services, waar ik vragenlijsten en juist/onjuist kaartjes in kleur kon laten printen voor de training, heel fijn!
Downtown and around Chicago
Het lopen door Chicago is ook leuk! Je hebt de River Walk, waar ook de river cruises vandaan vertrokken, daar kun je dus over de kade langs de rivier lopen. En Chicago grenst aan het Michigan Lake, daar zijn we ook heen gegaan, want uiteraard was daar een jachthaven. Mensen zaten daar op het gras aan het water of op de terrassen van de restaurants en bars langs het water. Heel leuk!
Lake Michigan
We hadden 3 dagen in downtown Chicago doorgebracht en het weekend kwam eraan. Nu was dit een speciaal weekend voor Amerikanen: Memorial Day weekend. Dus iedereen trekt erop uit om te recreëren, dat betekent BBQ-en en festivals. We vroegen aan mensen in Chicago wat zij dan gingen doen en ze gaven massaal aan: naar Lake Michigan. Het was mooi weer, dus wij gingen onze laatste 2 dagen voordat we naar Aruba zouden gaan ook rijden naar Lake Michigan!
Lake Michigan is echt gigantisch en het voelt eigenlijk meer als de zee of oceaan als je aan de rand staat, je kunt de overkant niet zien en als het hard waait, staat het erom bekend dat er hoge golven zijn en dat boten kunnen zinken in het meer. Het is het middelste meer van The Great Lakes in centraal USA.
Nu konden we relaxed cruisen langs het Lake. We zijn gestopt bij de Indiana Dunes, waar Lake Michigan grenst aan hoge duinen en daar zaten inderdaad mensen te picknicken en BBQ-en op het strand.
En we stopten in plaatsen als New Buffalo en South Haven. Leuke stadjes, vaak ook luxe plekken waar Amerikanen een tweede huis hebben aan het water. Veel brede zandstranden en mooi oude vuurtorens. Overigens verlaat je dan de staat Illinois waar Chicago ligt en rijd je een stukje door de staat Indiana.
En inderdaad overal Amerikaanse vlaggen voor Memorial Day weekend (als eer aan veteranen) en mensen BBQ-en. Het is ook eind mei de officieuze start van de zomer voor veel staten.
Dutch Treat
Ik zag op Google Maps ook een ijszaak waar de eigenaar Roger Vink (met een Nederlandse vader) Dutch treats trakteerde. Het bleek een populaire ijszaak te zijn, met veel smaken en een grappige inrichting. Helaas was Roger overleden in 2022, maar de nieuwe eigenaar vond het ook leuk een praatje met ons te maken. Hij was niet Nederlands, maar wist ons wel van alles te vertellen over Roger en zijn achtergrond.
Holland, Michigan
Ons einddoel was het plaatsje Holland in Michigan. We waren dus van Indiana, nu in de staat Michigan beland.
Holland is gesticht in 1847 door Nederlandse calvinistische immigranten onder leiding van Dr. Albertus van Raalte. Zij kwamen onder andere naar Amerika vanwege religieuze vervolging en de zoektocht naar economische kansen.
De groep Nederlanders die met de boot aankwamen, arriveerden in een onontgonnen gebied, moerassig, er overleden ook meteen leden door de malariamuggen. Maar ze maakten er stap voor stap een dorp van en een bloeiende gemeenschap.
We gingen naar het museum waar je zelfs Oude Meesters zag en veel voorbeelden hoe het eraan toe ging vanaf 1847.
We reden door naar de rand van de stad, daar was Windmill Island Gardens. Een park van 36 acre met tuinen, dijken, kanalen en de molen De Zwaan. Uiteraard de bekende stereotypen over Nederland: tulpen, een carillon en een winkeltje met Nederlandse producten. Dus daar zijn we ook even gaan shoppen 😉.
We spraken David Blauw, een zoon van een Groninger die in de Windmill Island Gardens werkte en waarmee we leuk gesproken hebben. Hij komt nog altijd naar Nederland, gaat fietsen daar en hij kende plekken als Vught en het IJsselmeer!
Aruba
Het was tijd om terug te rijden naar Chicago en naar Aruba te gaan. Oranjestad voelde weer vertrouwd aan, net als vorig jaar en ook de AirBnB waar we vorig jaar verbleven, met eigenaar Maurits, was weer heel leuk!
Ik heb 6 dagen gewerkt op kantoor van SETAR, dat was 5 minuten lopen van de AirBnB.
Eerst 3 dagen training, over Train de Trainer en AI, je ziet hier een aantal cursisten groepen:
In het weekend zijn we heerlijk gaan eten in restaurant Zeerover, er was een Nederlands Pannenkoekenhuis die we nog niet bezocht hadden.
En net als vorig week deden we een 4 uur snorkeltour op een grote catamaran met 60 gasten, waar we in het water tijdens het snorkelen de schildpadden en exotische vissen zagen. Bij de Palm Pier stap je op de catamaran en ik heb met de GoPro ook een filmpje onder water gemaakt, daar zie je hoe bizar veel visser er waren!
In het zuiden van Aruba ligt San Nicolas, bekend om streetart. We zijn daar heen gereden en keken onze ogen uit.
De week erop weer 3 dagen training gegeven. Het is zo leuk om op zo’n grote afstand van Nederland gewoon Nederlands te kunnen praten met de deelnemers, zij doen oefeningen als trainers voor de groep en geven onderdelen van hun trainingen in bijvoorbeeld Klantgericht werken, technische aanpak, inkoopbeleid van SETAR. Overigens leren Arubanen 4 talen op school: Spaans, Engels, Papiamento en Nederlands.
Ik heb met plezier hier weer samengewerkt met trainers en andere afdelingen binnen SETAR. We sloten af met de eerste groep waar ik ooit mee samenwerkte in 2025, we zijn gaan lunchen en na een hartelijk afscheid van mijn opdrachtgever Christel, kwam onze laatste bestemming in beeld: Bonaire!
Bonaire
De reis in de USA en het Caribisch gebied was nog niet over, want we gingen nog 5 dagen naar Bonaire. Daar werkten 2 cursisten van de opleiding Opleidingskunde die ik verzorg, in het landelijke ziekenhuis daar in de hoofdstad Kralendijk.
Ik vond de samenwerking met hen een leuke aanleiding om Bonaire te gaan bezoeken, waar ik nog niet nooit geweest was.
We stapten op Aruba in een klein propellor vliegtuig met maximaal 20 inzittenden. We maakten na een half uur een tussenstop op Curaçao, er werd getankt, de ramen handmatig schoongemaakt en we vlogen weer een half uur verder naar Bonaire. Alleen al dat vliegtuig was een attractie, echt heel klein en je kon de eilanden en de oceaan goed zien!
De aankomst in Kralendijk (komt vermoedelijk van Koralendijk) was ook grappig: Flamingo Airport landen we op.
Suzuki Jimmy
Ik had mijn zinnen gezet op een Suzuki Jimmy auto. Dat is een soort kleine Jeep die we al een aantal jaar op vakanties zien (voor het eerst in Cuba in 2017!). Het zijn echt leuke auto’s en praktisch ook met veel ruimte en een airco. Maar als je een huurauto besteld, kan krijg je ook regelmatig een vervangende auto. Nog nooit 1 kunnen huren en nu wilde ik een keer een Suzuki Jimmy! Na 3 partijen te hebben gebeld, kon een vierde aanbieder me echt garanderen dat ik een Suzuki Jimmy kon krijgen. En die kwam ook naar het vliegveld, heel fijn!
Fundashon Mariadal Academy (FMA)
Ik ben op bezoek geweest bij Hemantkumar, de deelnemer in het ziekenhuis. Zijn collega Chessa kon er helaas niet bij zijn. Dus Hemantkumar gaf mij een rondleiding in het ziekenhuis, langs de afdelingen, de lesruimtes met praktijklokalen en we bespraken de ontwikkelingen die spelen bij de Academie en in het ziekenhuis.
Het was waardevol om een inzicht te krijgen in zijn werk, ook omdat zijn Praktijkopdracht tijdens de opleiding gaat over een duurzaam bekwaamheidsbeleid opzetten voor verpleegkundigen in de langdurige zorg.
Nu is het voor mij nog meer tot leven gekomen waar hij over schrijft, wat hij wil bereiken voor deze professionals binnen het ziekenhuis en wie de patiënten zijn waarvoor hij de waarde van de Zorg nog verder wil verhogen!
Ook leuk, ik kwam nog een Nederlandse Opleidingsadviseur tegen, Marlous Zewuster, zij is regelmatig op dit eiland om hier te werken. Echt leuk haar weer te zien en spreken!
Wat is er te zien op Bonaire?
We zaten in een leuk klein resort met 12 appartementen, palmbomen en een zwembad. En toch duidelijk gerund door Nederlanders: er waren in de kamers Nederlandse stopcontacten (ook fijn!) een vaatdoekje op de aanrecht, een waterkoker.
En ik kwam er achter dat heel Bonaire bevolkt wordt door Nederlanders. Overal word je in het Nederlands aangesproken, ook door lokale inwoners van Bonaire zelf. Er is zelfs een enorme Albert Heijn middenin de hoofdstad. Je betaalt alleen met dollars en dat is in juni 2026 wel een voordeel.
Het is een relatief klein eiland met zo’n 30.000 inwoners. Het is 38,6 kilometer lang en meestal 5 tot 8 kilometer breed. Vlak voor de westkust ligt ook nog Klein Bonaire, een onbewoond eilandje van ongeveer 6 km².
Bonaire hoort staatkundig bij Nederland, maar niet als provincie of gemeente zoals in Europees Nederland. Sinds 10 oktober 2010 (ze noemen het zelf 10-10-10) is het een bijzondere gemeente/openbaar lichaam van Nederland en vormt het samen met Saba en Sint Eustatius Caribisch Nederland. Aruba en Curaçao zijn bijvoorbeeld zelfstandig.
Bonaire is dus klein, maar het heeft wel een heel afwisselend eiland: in het zuiden vind je de zoutmijnen en een delta landschap. Op de linkerfoto zie je op de achtergrond de roze kleur van de zoutbaden.
Ook kun je in het zuiden veel kitesurfers zien, want hier is veel wind en hoge golven.
Je hebt steden zoals Kralendijk en Rincon, wat gesticht is door de Spanjaarden. Er was een brouwerij met likeurs waar we langs zijn geweest en uiteraard wat hebben geproefd en gekocht.
In het noordwesten vind je het Nationale Park met heuvels en velden met cactussen.
In het noordoosten vind je mangroves en kun je met de Cano door dat landschap heen. En er is een mooie plek voor surfers om de wind te pakken. Wij zaten in een strandtent voor een lunch en zagen de surfers.
En aan de westkust zijn veel snorkel en duikplekken.
En flamingo’s zie je overal op het eiland!
We hebben het zeker naar ons zin gehad hier!
En ook leuk dat Gilles een oud-collega (Peter de Gast) en zijn familie tegenkwamen (zoals gezegd, veel Nederlanders op Bonaire!). We hebben 2x met hen gegeten en zij waren hier 10 dagen en hadden zelfs een duikbrevet gehaald, top!
Nationaal Park
We hebben een dag een rondrit gedaan door het Nationale Park, met de Suzuki Jimmy. Je rijdt over onverharde wegen door een landschap vol cactussen, heuvels, droge vlaktes en ruige kustlijnen.
Snorkelen op Bonaire
Voor ons was het snorkelen op Bonaire echt een hoogtepunt. We zijn niet zo van met een groep mee gaan snorkelen in een groep met begeleiding. We gaan liever zelf op pad 😉. Ik vond een Duikclub die ook snorkelsets verhuurden inclusief flippers, dus met de auto gingen we naar de Salt Pier, want daar zouden veel vissen en schildpadden zijn. We werden niet teleurgesteld. Tussen het mooie koraal door, met paarse planten en gele bollen, zagen we veel vissen en een schildpad die met ons meezwom!
Dankbaar en blij sloten we deze lange reis af. We vlogen met een klein propellervliegtuig naar Curaçao, want daarvandaan vertrok een groot Corendon toestel vol met Nederlanders terug naar Europa en in ons geval daarna door naar Griekenland waar we weer op de boot landen!
