We zeilden weer verder zuidwaarts in de Cycladen na ons bezoek aan Naxos en Ios. Zo kwamen op het meest zuidelijke eiland, Santorini. De volgende stop nog zuidelijker zou Kreta zijn, zo ver in het zuiden van Griekenland zaten we inmiddels!
Santorini is misschien wel een van de meest gefotografeerde eilanden van Griekenland. Iedereen kent de witte huisjes, blauwe kerkkoepels en zonsondergangen. Maar wie iets verder kijkt, ontdekt een eiland dat letterlijk is gevormd door vuur, zee en geschiedenis.
Fira
Santorini heet officieel Thera of Thira. De naam Santorini zou zijn afgeleid van “Santa Irini”, oftewel Sint-Irene.
We startten in de hoofdstad van Santorini, Fira, deze stad ligt hoog op de rand van het eiland, ongeveer 260 meter boven zee. Hier vind je winkels, restaurants, musea en uitzichtpunten.
Je vindt hotels die spectaculaire liggingen hebben met mooie uitzichten.
Wij boekten dit hotel hierboven en met de drone vlogen we vanuit het hotel de kliffen af, dan zie je hoe mooi de ligging is:
En de volgende dag wilden we een ander hotel in de stad boeken. We kwamen bij dit hotel uit met het typisch witte pleisterwerk, het hotel noemde de kamers ook grotto’s, die opvallend ruim waren!
Caldera
Santorni is bekend om de hoge kliffen die zijn ontstaan door de caldera. Een caldera is een enorme komvormige inzinking die ontstaat na een grote vulkaanuitbarsting. Je kunt het zien als een soort ingestorte vulkaan. Onder een vulkaan zit een magmakamer: een ruimte vol magma. Als bij een grote uitbarsting veel magma, as en puimsteen naar buiten wordt geslingerd, raakt die magmakamer deels leeg. De bovenliggende grond heeft dan geen steun meer en zakt naar beneden. Zo ontstaat een grote kom of kraterachtige laagte: de caldera.
De beroemde caldera in Santorini gaf het eiland een halve maanvorm en steile kliffen. Dus de baai waarop je kijkt vanaf het hoofdeiland van Santorini, is eigenlijk een ingestorte vulkaankom die met zeewater gevuld is!
Oia
We huurden een auto, ik noemde het een gouden koektrommel, maar de auto had opvallend veel pit in de heuvels van Santorini. En een open dak, dus dat was fijn.
We gingen eerst naar het noorden. Dan kom je in de plek Oia. Het is eigenlijk de klassieker op het eiland: smalle straatjes, witte huisjes, blauwe koepels en uitzicht over de caldera. Vooral bekend om de zonsondergang die we uiteraard meemaakten.
Wijneiland
We wisten niet dat Santorini een echt wijneiland. Door de droge omstandigheden, de meltimi wind en de vulkanische bodem groeien de druiven hier op een heel eigen manier. De bekendste druif is Assyrtiko, een frisse witte druif die goed past bij de ziltige, mineralige stijl van het eiland. Lokale producten zoals tomaten, fava en wijn zijn sterk verbonden met die vulkanische bodem.
We dachten dus tegen de heuvelen van Santorini strakke rijen wijnranken aan palen te zien. Maar het bleken lage, grillige kransen van hout op de grond! Dit worden kouloura’s genoemd, het lijken bijna verlaten vogelnesten, maar het zijn levende wijnstokken. Eeuwenlang hebben wijnboeren de ranken zo gevlochten om de druiven te beschermen tegen de harde wind, de felle zon en de droge vulkanische bodem.
Op Santorini wordt veel wijnbouw traditioneel zonder kunstmatige irrigatie gedaan. Want regen is schaars, dus de planten moeten het hebben van vocht uit de lucht, zeemist en de vulkanische bodem. De kouloura-vorm helpt om een klein beschut microklimaat te maken rond de druiven en om vocht beter vast te houden.
Emporeion
Na het noorden reden we naar het zuiden van het eiland. Daar kwamen we de plek Emporeion tegen dat we achteraf een van de leukste plekken op Santorini vonden. En er waren tot onze verbazing geen toeristen. Het ligt namelijk niet in het noorden of de hoofdstad die in het middendeel van het eiland ligt. Dit dorpje ligt meer in het zuidoosten.
We reden verder en kwamen nog meer leuke dorpjes tegen waarbij je zowel in de huizen als muurtjes als kerken de zwarta lava uit het eiland verwerkt zag.
Akrotiri: een prehistorische nederzetting
Een bijzondere plek was Akrotiri, een prehistorische nederzetting die door vulkanische as bewaard is gebleven. Daardoor worden de resten soms vergeleken met Pompeï, al is Akrotiri veel ouder. De nederzetting was al in de Bronstijd een belangrijk handels- en cultureel centrum in de Egeïsche wereld.
Ze waren nog druk bezig de huizen onder de dikke laag vulkanisch as te krijgen, dus het was nog lang niet allemaal zichtbaar, maar juist daardoor zo interessant om te zien hoe dit proces ging.
Red Beach
De stranden van Santorini zijn anders dan de klassieke zandstranden. Door de vulkanische oorsprong vind je hier zwart, rood en wit gesteente. Red Beach staat bekend om zijn rode rotswanden. Wij waren hier wel benieuwd naar.
We parkeerden de auto en liepen over een pad waar stond dat je de Red Beach kon vinden, daarna werd het meer klauteren. Maar dat werd wel beloond, want dit had ik niet verwacht! Red Beach is namelijk geen strand dat je bezoekt om je handdoek uit te rollen. De rode kliffen rijzen steil op uit het donkere zand en het is echt geweldig om boven de kliffen te staan en te kijken naar de blauwe zee.
Je ziet aan alles dat dit eiland niet ‘zacht’ gevormd is, maar ontstaan is uit vuur, instorting en erosie. Ik ben gaan rondlopen op de kliffen van de muren en we hebben met de drone beelden gemaakt.
Black beach
Vlakbij de Red Bach vind je Perissa en Perivolos die bekend staan om hun donkere lavazand. Als je net het spectaculaire kleurrijke Red Beach hebt gezien, valt dit toch wat tegen. Ik vind zwarte of donkergrijs stranden sowieso altijd wat somber er uit zien!
We hebben leuke dagen op Santorini gehad, het was tof om de diversiteit op het eiland te zien, niet alleen de bekende witte dorpjes, maar juist de traditionele dorpjes in de bergen en de natuur vonden we prachtig om te zien!
Tevreden daalden we af van de hoge kliffen naar de catamaran, waar we nog een mooie zonsondergang zagen!
